Cal, Oyna, Eglen...Hayat Kisa!

Yugoslavya - Karlovac- Dubovac /Agustos 1975

Muhtemelen Osmanli`dan kalma tarihi bir binayi cok guzel bir restoran-bar yapmislar. Bir yaz aksami, henuz hava kararmamis, yemyesil agaclarin icinden annem, babam, kizkardesim, teyzem, enistem, kuzenler ve kim olduklarini hatirliyamadigim birileri daha buram buram tarih kokan tas binaya yuruyoruz. Ici cok etkilemiyor, beyaz ortulu uzun bir masada gulusmeler, konusmalar, catal bicak, muzik sesleri icinde yemek yendigini, uzun surdugunu hatirliyorum sadece. Bir de yemek bitip eve donecegimizi dusunurken de hep birlikte bircok merdiveni inip tas duvarli, los isikli, yine masalarin oldugu muhtemelen binanin mahzeni gibi bir yere indigimizi. Bundan sonrasini hic unutmuyorum zaten.

Bir sahne, sahnede birkac kisilik orkestra ! Hafiften hafiften caliyorlar. Masada surekli kadehler tokusturuluyor. Los isik, hafif muzik, yemek ve gec olan saat kacinilmaz uykuyu getiriyor, ne zaman gidecegiz ki diye dusunup uyuklarken masada bir kipirdanmalar, gulusmeler dikkatimi cekiyor, babami orkestranin yaninda iclerinden biriyle konusurken goruyorum. Merakim uykuyu kaciriyor. Sonra gulerek masaya gelip oturuyor. Ben olayi cocuk kafamda cozmeye calisirken, muzik hareketlenmeye basliyor. Babamin ayaga kalkip gomleginin kolllarini kivirisini seyrediyorum yine merakla. Muzik iyice hareketleniyor, tempo artiyor, bana da cok tanidik geliyor, ne ki derken babami sahnenin ortasinda goruyorum. Evet muzigi cikariyorum, Rus halk sarkisi Kazachok bu. Evde 45 lik plakda dinledigimiz sarkilardan biri. Babam kollarini gogsunun ustunde birlestirip hizli ayak hareketleriyle, arada diz cokup kalkarak masalarin arasindaki kucuk dans pistinde benim hayatimda gordugum en guzel gosteriyi yapiyor! Diger masalarda oturmus, ortamin agirligiyla agirlasmis insanlar tempo tutmaya, isliklar calmaya, kadeh tokusturmaya basliyorlar, babam daha da cosuyor, aslinda en cok o egleniyor. Dansi kendisine. Bitirdiginde bende uykudan eser yok, masaya dondugunde hayranlikla bakiyorum ona. Coskusu, nesesi yasadigi surece beni hep hayran birakti zaten.
Yugoslavya`da gecirdigimiz iki aylik tatile ait unutamadigim bircok aninin icinde en cok aklima gelen o gecedir.

Gecen Hafta, cuma gecesi restorandaydim. Hani daha once calistigim restoran. Artik bir iki gece gidebiliyorum, ama cuma aslinda gunum degil. Ozel bir gece diye. Yogun ilgi yuzunden her ay bir kere yapilan Istanbul Gecesi`nin ikincisi. Kanun, ney, ud esliginde soylenen canli muzikte yemeklerini yiyen Kanadali hepsi. Bazilari bu yaz tatile Turkiye`ye gidiyormus, artik sasirmiyorum, eskiden Turkiye`nin nerede oldugunu bilmezlerdi, simdi kulturunu ogrenmeye calisiyorlar, corbada tuzumuzun oldugunu bilmek iyi geliyor, bir tv programi icin restoranda cekilen, yemeklerimizi, kulturumuzu anlatan kisa film gectigimiz haftalarda defalarca yayinlaninca merak edeni artti, ne guzel. Gecen iki yaz zamani da Globe and Mail`de iki onemli yemek kose yazari (John Allemang ve Joanne Kates) yemeklerimiz hakkinda cok guzel seyler yazmislardi, bir akina da o donemler ugramistik. Neyse.

Iste cuma aksami canli muzik, yemekler, raki, sarap icmeler, kivrak kivrak salonda dort donen dansoz bile kanlarini hareketlendiremedi bu sefer. Diger gecelerde bir iki masada Turk, Ermeni, Yunan falan olur, muzigin coskusundan yemeyi, icmeyi birakip ortaya atarlardi kendilerini, hatta sonra Kanadali olanlari bile kolundan, pacasindan ceker, oynatirlardi bir guzel. Onlardan yoktu bu hafta ve ben de babamin kizi degilim, ortaya atlamalik hic durumum olmaz ne yazik ki. Haliyle bol coskulu muzikte sadece yiyip icen, tepkisiz oturan bir ahaliyle geceyi bitirdik. Ve ben yine babami ve o geceyi hatirladim.


*Fotograf: Stari Grad Kalesi, Dubovac