Ask Basa Gelince...

1965 senesinin Ocak ayiymis geldiginde. Ramazan ayiymis. Ustelik bilmezken Ramazan falan, dini butun bir ailenin icinde buluvermis kendini. Dili de bilmiyormus ki bir sorabilsin neler oldugunu. Durumu tam anlayana kadar neler gecmis aklindan... "Ne kadar dengesiz besleniyorlar, butun gun ac durup aksama yiyorlar" demis mesela. Hele guzelim uykularindan kalkip da gece yarisi bir daha yemelerine akil sir erdirememis. Sabah ezanini ilk duydugunda gece gece mahallede boylesine bagiran adami merak etmis! Hele ki kayinvalidesini namaz kilarken gordugundeki dusuncelerini tam olarak kendi bile anlatamiyor...

Eh, o da hic birsey bilmiyormus, biraz arastirip okusaymis gidecegi ulke hakkinda hic olmazsa degil mi?! Ben hep derim, ask basa bela bir duygu! Goz kor, akil, mantik islemez oluyor... Yildirimmis onunkisi. Gordugu an tutulmus. Oyle diyor. Hic dusunmemis gerisini. Butun istedigi sevdigi adamin hep yaninda olmakmis. O nereye isterse gidermis.

Delikanli uzgunmus tanistiklari o gunlerde. Yakin arkadasi ve oglu bir arabada, kendisi digerinde ailelerini ziyarete gidiyorlarmis uzak ellerden. Kaza yapmis arkadasi, oglunu kaybetmis. Hic bilmedikleri ulkede kalmalari gerekmis. Sonunda yabancilara evinin odalarini kiraya veren bir teyze bulmuslar. O teyzenin yaninda kalan yegenmis iste o. Isten dondugunde evde gordugu uzgun, yorgun delikanliya vurulmus! Delikanli da neye ugradigini sasirmis karsisinda guzeller guzeli onu gorunce. Beyaza yakin sariliktaki saclari, masmavi gozleri, hos endamiyla hic aklindan cikaramaz olmus sonra. Kafaya koymus, onsuz olmaz diyormus kendine ama sayili gunmus, donmesi de lazimmis. Gun gelip cattiginda gidememis. Gittigini dusunup uzulen kiz, aksam eve geldiginde onu gorunce sevincinden kosup boynuna sarilmis. "Gel benimle" demis delikanli. "Gelirim" demis!


Seccadesini kaldirip yerine koymus kayinvalide, oyali beyaz yazmasini her zamanki gibi kulak arkasina itmis calan telefona giderken. Ote sehirdeki kizi ariyormus " Anne, abim yarin sana bir gelin getiriyor ki sorma, hazirlan!" demis.

Oglum der baska birsey demez annelerdenmis kayinvalide. Hic sorgulamamis olani biteni. Gelinim demis, olmus bitmis.

Zor gecmis ilk gunler, aylar. Dilini, dinini bilmez, adetlerini anlamaz, cabalamis durmus. Bayram gunu herkese kolonya dokulurken sira kendine geldiginde eline mi, yuzune mi, sacina mi sursun bilememis mesela, suru suruvermis her yerine, kimde ne gorduyse. Guluyor anlatirken... Kimin eli opulur anlayana kadar herkesin elini opmus, koymus basina, coluk cocuk...

Kimse ondan basini kapatmasini istememis, bildigi gibi suslenmis, giyinmis, gitmis gezmelere, ama oyle guzel ve baskaymis ki gozler hep ustundeymis, nereye bakacagini bilemezmis. Hala basi one egik halleri, goz kacirma durumlari var, eski aliskanlikmis.

Dinini degistirmis. Kocasi sorunca "olur!" demis. Kayinpederinin verdigi duayi ezberlemis, eve gelen hocanin yaninda okumus, degismis dini!

Ask nelere kadirmis! Basa ne zaman gelir, ne getirir. nereye surukler bilinmezmis. Herkes onun kadar sansli olur muymus sonra. Uc bes gun tanidigin bir adam, binlerce km uzakta hic bilmedigin, dilini anlamadigin bir ulkede yasam...

Ona sorarsaniz alinyazisiymis.